Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Adamın başında derin bir yara izi vardı. Savaşta kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Savaş ortamında dertli yaralar asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danca merkezinde bir zaman bakım devam ediyordu. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günlerde elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı amaçlı sınıfın önüne sunu ediyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Bütün çocuğun farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” demekle geçiyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
Rahman ilkokula birinci sınıfa başlamıştı. Okulda ile aile hayatında uyum güçlüğü.
Görevli uzmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yönetimi, durumu görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.
Aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi birlikte evde yaşıyorlarmış. Büyük aile birlikte toplantı toplantı salonuna girer girmez, Rahman düştü, “Öğretmen!” söyledi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öfkeye aniden başladı.
Dışarısı soğukken ben birkaç kat giymiştim. Dede, terlikle geliyordu. Ceketin üzerine giymiş gibi beyaz renkli entarisini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, Rahman çok koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk ruhu gizli sır kavramaya gayret ediyorduk.
Baba, oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise açıklayarak “Hala gözleri haklı olarak uyurken gece saatlerinde işemeye!” söyledi. Rahman mahçup odayı terk etmek istedi. Durumu çok ağırlaştırmadık.
Toplantıda ailelerin da onayıyla oğlunun bir psikoloğa yapılmasına karşılık buldu. Okul saatlerinde oğlu ile rehberlik ve koordine görevi bana verildi.
Sonraki zamanlarda o çocuk okulda koşarken, kapıya vurdu. Yaralanmadı fakat hissi acı duydu, uzun uzun üzüldü. Rahman’ı avutmak amacıyla elini tutmaya kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir boya kalemleri koydum. Raftan, birkaç kitap okuyor görerek uzak dan onu sessizce> izledim. O çocuk, çeşitli renklerde kalemlerle bir çizerken beni unutmuş kendi konuşuyordu. Sonra kâğıdı getirip bana koydu.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla bitkin, orada kalmak istiyor, okula gitmek. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. O çocuk gözden kaçırdım.
Günlerden bir gün Nasır ile buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorduğumda, yüzü bulutlandı; bana saklamadı. Rahman sonraki gelişen çeşitli Suç olaylara sorumsuzca polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesinden alınarak problemli gençlerin eğitildiği bir yetiştirme yurduna gömülmüş. Bütün gayretlerimize karşılık o çocuğu kurtaramayan olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemYeni Parti'nin ikinci gününde 160 üyelik PM ve YDK listeleri açıklandı
GündemPortekiz’de konut sorunuyla çatışan protestolar, Avrupa genelindeki gündemi etkiliyor
Gündem